Ένα συναίσθημα που έμαθαν να ελέγχουν: απογοήτευση

Η απογοήτευση είναι ένα αναπόφευκτο συναίσθημα. Εκδηλώνεται όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως μας πάνε, όταν περιμένουμε, όταν χάνουμε, όταν δεν παίρνουμε αυτό που θέλουμε.. Σήμερα, προσπαθούμε να αποτρέψουμε τα παιδιά από το να αισθάνονται άσχημα, αλλά οι ειδικοί τονίζουν ότι είναι σημαντικό να μάθουμε να το αντιμετωπίζουμε για να αναπτύξουμε συναισθηματικούς πόρους.

Τα παιδιά των προηγούμενων γενεών βίωσαν περισσότερες καταστάσεις όπου έπρεπε να περιμένουν, να διαπραγματευτούν και να προσαρμοστούν. Αν το παιχνίδι αποτύγχανε, έπρεπε να βρουν άλλη λύση. Αν υπήρχε σύγκρουση με άλλο παιδί, προσπαθούν να το λύσουν μεταξύ τους πριν πάνε στους ενήλικες. Αν βαριούνται, πρέπει να εφεύρουν κάτι για να διασκεδάσουν.

Αυτές οι εμπειρίες βοήθησαν στην ανάπτυξη δεξιοτήτων όπως η υπομονή, η ανεξαρτησία ή η ικανότητα εύρεσης λύσεων.

Ανεξαρτησία δεν σημαίνει πάντα συναισθηματική νοημοσύνη

Μία από τις μεγαλύτερες παρανοήσεις γύρω από αυτές τις γενιές είναι η ιδέα ότι το να κάνεις πράγματα μόνος ισοδυναμεί με καλύτερο συναισθηματικό έλεγχο. Η αυτονομία και η συναισθηματική ρύθμιση είναι διαφορετικές έννοιες.

Ένα παιδί που είναι ελεύθερο, μπορεί να εξερευνά, να κάνει λάθη και να παίρνει μικρές αποφάσεις αποκτά αυτοπεποίθηση. Χρειάζεστε όμως ενήλικες που μπορούν να σας βοηθήσουν να καταλάβετε τι νιώθετε και πώς να το διαχειριστείτε.

Η ψυχολογία διακρίνει τα εξής.

• Υποστηριζόμενη αυτονομία: Ένα παιδί είναι ελεύθερο, αλλά ξέρει ότι μπορεί να πάει σε έναν ενήλικα όταν χρειάζεται.
• Συναισθηματική ρύθμιση: Μάθετε να αναγνωρίζετε, να εκφράζετε και να διαχειρίζεστε τα συναισθήματά σας.
• Συναισθηματική σιωπή: Μαθαίνει ότι το να δείχνει φόβο, λύπη ή θυμό είναι αδυναμία και αρχίζει να κρύβει αυτό που νιώθει.

Αυτή η τελευταία περίπτωση δεν δημιουργεί δύναμη, αλλά είναι μια προσαρμογή που βασίζεται στην απόκρυψη δυσφορίας.

Η αυστηρή ανατροφή των παιδιών δεν είναι το κλειδί για την ψυχική δύναμη

Η ιδέα ότι οι προηγούμενες γενιές ήταν ισχυρότερες επειδή «κανείς δεν τις ρώτησε πώς νιώθουν» έχει επαναληφθεί με τα χρόνια. Όμως η ψυχολογική έρευνα το δείχνει Η αυστηρή εκπαίδευση δεν εγγυάται ότι οι ενήλικες θα είναι συναισθηματικά προετοιμασμένοι.

Οι αντιξοότητες διδάσκουν αλλά αφήνουν σημάδια. Όλα εξαρτώνται από το πώς βιώνεται αυτή η εμπειρία και αν υπάρχει υποστήριξη.

Ένα παιδί που μαθαίνει να ξεπερνά τις μικρές δυσκολίες με την παρέα αποκτά αυτοπεποίθηση. Ένα παιδί που μαθαίνει ότι πρέπει να υπομείνει τα πάντα μόνο του μπορεί τελικά να συσχετίσει την ευαλωτότητα με την αδυναμία.

Τι μπορούν να μάθουν οι σημερινοί γονείς από εκείνη την παιδική ηλικία;

Το θέμα δεν είναι να επιστρέψουμε στην παιδική ηλικία των 60s και 70s, αλλά να επαναφέρουμε κάποια στοιχεία που μπορούν να είναι χρήσιμα: περισσότερη αυτονομία, περισσότερο ελεύθερο παιχνίδι, ευκαιρίες για επίλυση μικρών προβλημάτων.

Οι ειδικοί προτείνουν:

• Επιτρέψτε στα παιδιά να κάνουν εργασίες κατάλληλες για την ηλικία τους.
• Δεν μπορεί να λυθεί αμέσως κάθε πρόβλημα.
• Αφήστε χώρο για πλήξη και δημιουργικότητα.
• Διδάξτε τους να αναγνωρίζουν τι νιώθουν.
• Δείξτε τους ότι το να ζητάτε βοήθεια είναι ικανότητα, όχι αδυναμία.

Στόχος δεν είναι να αποφύγεις τυχόν απογοητεύσεις, αλλά να μάθεις να τις αντιμετωπίζεις και να τις ξεπερνάς.