Ο ειδικός στον κινηματογράφο της Franceinfo, Matteo Maistrasi, συζητά για τις ταινίες “Souls Les Rebels” του Daniel Arbid και “L’Etrangere” της Gaya Gigi αυτή την εβδομάδα.

Μόνο επαναστάτες Μια ταινία που ελκύει πρώτα απ’ όλα λόγω της εμφάνισής της, όπως μας προειδοποιεί η κάρτα από το πρώτο δευτερόλεπτο: ο λιβανέζικης καταγωγής σκηνοθέτης ήθελε να γυρίσει το 2024 στην πόλη που γεννήθηκε, τη Βηρυτό, αλλά οι ισραηλινοί βομβαρδισμοί αποφάσισαν διαφορετικά.

Έτσι, ο σκηνοθέτης ζήτησε από την τεχνική ομάδα να τραβήξει εικόνες της πόλης, αναδημιουργώντας την πρωτεύουσα του Λιβάνου σε ένα παριζιάνικο στούντιο με ηθοποιούς να παίζουν μπροστά από την οθόνη. Μια προσέγγιση που είναι και περιορισμένη και δυναμική, οι ψευδαισθήσεις είναι συχνά τέλειες. Πολιτική άποψη, επίσης, όπως λέει η ταινία: μια ιστορία αγάπης μεταξύ της Σούζαν, μιας 60χρονης Παλαιστίνιας χήρας (την οποία υποδύεται ο Χιάμ Αμπάς) και ενός νεαρού μετανάστη από το Νότιο Σουδάν, την οποία υποδύεται η Αμίν Μπενρατσίντ.

Είναι μια ανορθόδοξη υπόθεση που σχεδόν όλοι γύρω από τη Σούζαν θα αντιταχθούν, και μια κοινωνική άποψη που ιντριγκάρει τον κινηματογραφιστή. Μόνο επαναστάτες Συχνά πολύ όμορφο, περιέχει στο τέλος του ένα από τα πιο όμορφα πλάνα που είδαμε φέτος και ο Daniel Orbid χρησιμοποιεί όλα τα εργαλεία και την τέχνη του κινηματογράφου για να πει μια τρέχουσα ιστορία για τη διαλυμένη κοινωνία, τη δυσπιστία και τον ρατσισμό.

Είναι μια ταινία με ένα πολύ καλό ζευγάρι ηθοποιών: τον Αλέξη Μανάντη (ειδικά βλ Les Miserables, The Rapture ή le mohican) και η ιρανικής καταγωγής ηθοποιός Zar Amir, κέρδισε το βραβείο ηθοποιού των Καννών 2022. Ο τελευταίος εδώ υποδύεται τη Σέλμα, μια Σύρια που διασχίζει τη Μεσόγειο και εργάζεται χωρίς έγγραφα σε μια μπρασερί στο Μπορντό. Κάνει κάθε βήμα για να πάρει τα χαρτιά της και να πάει με τον γιο της και τον άντρα της στη Γαλλία.

Το πρώτο μέρος της ταινίας είναι το πιο επιτυχημένο, σε αυτόν τον διοικητικό λαβύρινθο και την σχεδόν παράλογη υποχρέωση προς τη Σέλμα γιατί ήθελε να φύγει από τη χώρα πολεμώντας. Θύμισε επίσης στον Τσάρο Αμίρ –ο οποίος έφυγε από το Ιράν για τη Γαλλία το 2008– τους απόηχους του δικού του ταξιδιού.